BU TERÖRÜN SONU GELMEYECEK Mİ?

Bugün 19.Ekim 2011 Çarşamba günüdür. Gazetenin haftalık yazılarını yazdığım gün. Fatsa’mızı, Ordu’muzu ilgilendiren bir yazı yazma hazırlığı içine girdiğim sırada eşim telefonla aradı. Ağlıyordu telefonun diğer ucunda. Televizyonda haberleri dinlemiş kimi kayıtlara göre 26, kimi kayıtlara göre daha fazla sayıda şehit vermişiz. Bana ağlayarak bu haberi izleyip izlemediğimi soruyordu. Ben ise bilgisayarımı açar açmaz görmüş ve ne yapacağımı bilmez vaziyette kala kalmıştım. Son günlerde olay çığırından çıkmıştı. Her gün birden fazla ocak sönüyor, birden fazla baca dumansız kalıyordu. Bir yaşam sona ererken, birden fazla insanın da hayatı kararıyor, ömrünün kalan kısmını gülümsemeyi unutarak geçirmek zorunda kalıyordu. Bir şehidin annesinin, babasının, eşinin, çocuklarının hayata küsmüşlüğünü ve kalan ömürlerini nasıl geçirebileceklerini düşünebiliyor musunuz?  

1965 li yıllarda bir trafik kazasında asker olan bir yakınımı kaybetmiştim. Sonrasında hem annemi, hem de babamı kaybettim. Ancak bundan yaklaşık 45 yıl öncenin şartlarında İskenderun’dan asker cenazesinin getirilmesini beklediğim günleri de anne ve babamın cenazesi için yolda geçirdiğim günlerden hala ayırt edemiyorum.

Daha 20-21 yaşında bir genci kaybetmek çok zordur. Hem de hafızalarda canlandırılamayacak kadar zor. Ateş düştüğü yeri yakar. Üstelik bu ölüm zorunlu bir görevin ifası sırasında yapılıyorsa… Diğer taraftan bir çatışmada değil tamamen savunmasız bir konumda pusuysa düşürülerek veya yola mayın döşemek suretiyle yapılıyorsa…  

Bir çoğunun yaşam öyküsünü okumaya dahi tahammül edemiyorum. İçinden öyle öyküler çıkıyor ki dünyanın hayal gücü en büyük yazarlarının dahi tahayyül edemeyeceği eserlerin meydana gelebileceği gerçek hayatlar..  Resmi nikahı kıydığı halde düğüm yapacağı için henüz bir araya gelmemiş olanlar, beşik kertmesi olup yılarca bir birlerinin gözünün içine bakarken, evlenmelerine iki hafta kala şehit düşenler vs.vs..

Şimdi son günlerdeki tahammül sınırlarını aşan bu terör olayları karşısında mutlaka, ama mutlaka radikal bazı kararların alınması gerekmektedir. Kesinlikle ve kesinlikle siyasi düşünce farkı gözetilmeksizin herkesin destekleyeceği ortak bir çözüm bulunup,   uygulamaya konulması gerekmektedir. Yaklaşık 12 yıldır tansiyon ve kolestrol hatasıyım. Yıllar önce 1111 sayılı yasaya göre çağ dışına çıktım. Yani askerlikten muafım. Bütün bunlara karşın bu terörün durdurulması için askere gitmem gerekiyorsa askere gitmeye, üç öğün yemek yerine bir öğün yiyip kalanı bu yolda vermem gerekiyorsa, vermeye hazırım. Bu konuda alınacak kararlarda Sayın Cumhurbaş kanımın da Sayın Başbakanımın da sonuna kadar destekçisiyim. Ne olur göstermelik seyahat iptalleri, yas törenleri değil köklü çözüm üretecek, en azından gençlerin kanının akmasını durduracak bir formül üretiniz. Devleti yönetmeye, siyasi iktidar olamaya bu yeteneklere sahibiz diye geliyorsunuz. Lütfen hakkını verin. Ne olur sizinle hiç değilse bu konuda guru duyalım. 

Gelmeli, artık bu terörün sonu gelmeli….!