İSTANBUL

Giderken,

Her zaman ki gibi,

Yağmurlu ve sisli bir gündü.

Gönlüm,memlekette,

cismim, uçaktaydı

indiğimde,

güneşi ve şehri,

hiç gitmemiş ve yaşanmamış misali

tuhafsadım.

Köy yolunda araba geçerken,

korkan ve ürken,

hayvanlar gibiydim.

Şiirlere konu olmuş,

bu şehir haddimiz değil.

Boğazı, tepeleri ve siteleriyle,

yaşıyor, yaşatıyor,

lakin,

insanlar tepeden bakıyorlardı.

Buraya ait değilsin

bu şehre yakışmıyorsun

der gibiydiler.

Kendilerine güvenli mi?

Öyle mi görünüyorlar,

çözemedim.

Eller ve kulaklar

cep telefonlarında

kimi sesli, kimi sessizdi.

Zenginlik ve gösteriş

araba ve kıyafetlerde belirmiş

umursuzdular.

Yine de

Karıştım kalabalığa

rahatlamıştım.

Gönlüm tavlanmıştı.

Cismim geri geldi

gönlüm arada kaldı.

Yağmur ve sis

değişmemişti.

Opr. Dr. Mehmet YEREBASMAZ